گیرم بازم بیایی از عاشقی بخونی
گیرم تا دنیا دنیا ست بخوای پیشم بمونی
روز غمم نبودی خوشیت با دیگران بود
منو به کی فروختی اون از ما بهترون بود

گیرم بازم بیایی از عاشقی بخونی
گیرم تا دنیا دنیا ست بخوای پیشم بمونی
روز غمم نبودی خوشیت با دیگران بود
منو به کی فروختی اون از ما بهترون بود

می یای بیا ولی حیف ،حیف دیگه خیلی دیره
حالا که خاطراتت یکی یکیمی میره
کی گفته بود که تنهام وقتی تو رو ندارم
بازم می گم بدونی منم خدایی دارم

برگشتی اما انگار تو باختی توی بازی
غرورتم شکستن به چیت داری می نازی
غرورتم شکستن به چیت داری می نازی

برگشتی اما انگار تو باختی توی بازی
غرورتم شکستن به چیت داری می نازی

گیرم بازم بیایی از عاشقی بخونی
گیرم تا دنیا دنیا ست بخوای پیشم بمونی
روز غمم نبودی خوشیت با دیگران بود
منو به کی فروختی اون از ما بهترون بود

• ما همانجا که بت خويش شکستيم، نشستيم
  ما چو در کوي خرابات نشستيم ، شکستيم

• همه کس را به ره خويش بخوانديم ، شب و روز
  گر چه رسواتر و بدنام تر از خويش ، نجستيم

• دل نداديم اگر، بر خم گيسوي نگاري
  دل به بيداد و ستم نيز، نبستيم، نبستيم

  يكي را دوست مي دارم ولي افسوس كه او هرگز نمي داند
                         نگاهش ميكنم شايد بخواند از نگاه من كه او را دوست ميدارم
                                       ولي افسوس او هرگز نگاهم رو نمي خواند
                                    به برگ گل نوشتم من كه اورادوست مي دارم
                       ولي افسوس كه او گل رابه ضلف كودكي اويخت كه او را بخنداند
                                       من به خاكستر نشيني عادت ديرينه دارم
                                          سينه مالا مال دردم دلي بي كينه دارم
                                       پاك بازم من ولي در ارزويم عشق بازي
                                  مثل هر جنبندهاي من هم دلي در  سينه دارم

.

من از هر ضربه ی قلبم شنیدم که بی عشق ارزشی دنیا ندارد

  من از هر ضربه قلبم شنیدم که بی عشق زندگی معنا یی ندارد

 در دل ذخیره می کنم برای روز مبادا

روز مبادا ،روزی شبیه امروز

                               ،روزی شبیه فرداست...

این روزها،

                  بی تو،

هر روز ،روز مباداست.

(استاد بنان)

 

ای کاش جمله زیبای دوستت دارم بی هیچ غرضی بر روی زبان ها جاری بود

ای کاش از گفتن جمله دوستت دارم

از ترس سوتفاهم ها و غلط اندیشی ها باز نمی ایستادیم

ای کاش محبت بی هیچ چشمداشتی

حتی

چشم داشت محبت به او که دوستش می داریم هدیه می دادیم

ای کاش جمله دوستت دارم را به هوس نمی آلودیم

                                                               ای کاش.............

یعنی فراموشی

قلب تقاضای عفو عشق را داشت ولی همه اعضا با او مخالف بودند

قلب شروع کرد به طرفداری از عشق

اهای عشق مگر و نبودی که هرروذ آرزوی دیدن او را داشتی

ای گوش مگر تو نبودی که در ارزوی شنیدن صدایش بودی

و شما پاها که همیشه اماده رفتن به سویش بودید؟ حالا چرا اینچنین با او مخالفید؟

همه اعضاروی برگرداندندوبه نشانه اعتراض جلسه راترک کردندتنهاعقل وقلب درجلسه ماندند

عقل گفت:دیدی قلب همه از عشق  بیزارند

ولی من متحیرم که باوجودی که عشق بیشتراز همه توراازرده چراهنوزازاو حمایت می کنی؟

قلب نالیدکه من بدون عشق دیگرنخواهم بود

و تنهاتکه گوشتی که هرثانیه کارثانیه کارقبل را تکرار کنم

و فقط با عشق می توانم یک قلب واقعی باشم

پس من همیشه ازاو حمایت خواهم کرد

حتی اگرنابود    شوم                                                                

خدايا مرا بخاطر شكايتهايم ببخش !
و زمانى كه ناشكرى كردم به آرامى به من ياد آورى كن  ،
كه از تو بخاطر آنچه برايم مقدر كردى متشكرم !
ولى خودت گفتى از من بخواين تا اجابت كنم ؛ نگفتى ؟!
پس تقدير منو اونى كن كه ميخوام  !
نميتونم چيز ديگه اى رو جز اين رو تصور كنم ! نميخوام هم بكنم .
معنى اين امتحانها چيه ؟ تا كى بايد مقاومت كنم ؟ كمكم كن شكست نخورم !

دیروز اگر خورجین اسبم مهربانی بود،امروز در خورجین من سنگ است.

گر می نویسم این کلام از قهر،

عیبم مکن آخر،

این درد دلسردیست...

دیگر هوای شعر در من نیست...

واژها براي بيان احساس همانند مترسکهايي هستند در مزارع براي ترسانيدن پرندگان، وقتي نگاه خود گوياي همه چيز است کلام چه معنايي مي تواند داشته باشد؟
در تئاتر زندگاني با تو آشنا شدم بدون آنکه بدانم بازيگر چه نقشي هستم با سناريويي از قبل تنظيم شده و تو هنرپيشه مهمان قلبم. تو را گرامي داشتم با آنچه که بودي و مي پرستمت با آنچه که هستي.
تو شدي خداي کوچک قلب من و من شدم بازيگر نقش ليلي... ولي اينبار ليلي بدون مجنون و شيريني بدون فرهاد، چون تو خدا بودي و نه مجنون و نه فرهاد.
شايد در ابتدا فقط بازي ميکردم بازي بدون فکر و شايد حتي بدون احساس زيرا از اول به من ياد داده شده بود که فقط در صحنه زندگي بايد بازي کرد و بازي داد.
لحظه ايي به خود آمدم و ديدم اين نقش در خون من حل شده و با زندگيم عجين گشته و حال جدا نمودن اين دو از هم يعني ...
زندگي من برهوت بود برهوتي خشک و بي پايان با خداهايي کوچک و از بين رفتني مثل بتهاي گلي شکننده تا اينکه تو آمدي برق آمدن تو محوطه محدود و کوچک دنياي من را روشن کرد هرچند از درخشندگي اين نور تا مدتها گيج و منگ بودم و قادر به تشخيص هيچ چيز ديگري نبودم حتي خود تو، تو که خود مولد آن نور بودي و منِ گمراه دنبال مولّد آن مي گشتم چقدر خام و احمق بودم.
تو دنيا ي من بودي و من بدنبال دنيا مي گشتم چون کبوتري سرگشته و بي آشيان هر آشياني را مأمن خود تصور مي کردم و تو چه صبورانه نظاره گر اين سرگشته گي ها بودي.

من درياچه ايي از محبت را در کنار داشتم و خود تشنه، تشنهء جرعه اي از آن .
تو آهسته و آرام فقط نور را به من شناساندي
و من را از درياچه محبتت لبريز نمودي.
حال من عابد درگاه نورم نوري که روشن کننده زندگي من است و لحظه لحظه تشنه، تشنه محبت تو، اي معبودم.
چون شدي افسونگر شبهاي من
غم و غصه تو دلم کاري نيست

 کاش در این قفس بسته تنگ گل آزادی من می خندید آن کبوتر که لب

بام نشست کاش احساس مرا می فهمید به هواخواهی گیسوی نسیم

کاش یک لحظه نمی آسودم کاش در آن افق نیلی رنگ شور یک فوج

کبوتر بودم مرغ در دام گرفتارم آه به دل سوخته ام چنگ مزن پروبالم

شده خونبارو کبود اینهمه جور مکن سنگ مزن بازکن بازکن آن پنجره

را سوی آن وسعت خالی زملال زندگی تلخترین خواب من است خسته ام

خسته ازین خواب و خیال کوله بار من دلخسته کجاست دلم آرام ندارد

نفسی آه می خواهم ازینجا بروم باز از دور مرا خواند کسی بندیان خانه

سیمرغ کجاست سوی آن با من پرواز کنید آه باید بروم تا اشراق بال

احساس مرا باز کنید.

با سپاس فراوان از دوست عزیزم یاس

دنيا را بد ساخته اند کسي را که دوست داري، تورادوست نمي دارد . کسي که تورا دوست دارد

،تو دوستش نمي داري اما کسي که تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئين

هرگز به هم نمي رسند و اين رنج است زندگي يعني اين....

(شهید دکترعلی شریعتی)

گر چه در خویش  شکستیم صدایی نکنیم

یادما باشد اگر خاطرمان تنها شد

طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم

جوابیــــــــــه

من نی ام. همان نی که خدا بر لبهایش می گذاشت و می نواخت. همان نی که موسیقی اش در هفت آسمان می یچید و با صدایش سیاره ها می رقصیدند و ستاره ها پولک نور می پاشید.

*****

من نی ام. همان نی که خدا بر لب هایش می گذاشت و می نواخت. اما ترانه ام گم شد. دیگر آهنگم در خلوت خدا نپیچید.

شیطان گذشت. خندید و گفت: دیدی..! دیدی این آدم با خودش چه کرد؟!!! و صدای خنده هایش در پرده های آسمان پیچید و به یادم آورد زندگی را . . . اجبار را . . . زیستن را . . . اجبار را . . .و در خنده های او بود که معنای لاجرم زندگی را دانستم و ندانستم که اجبار را می شود مجبور کرد.

*****

ترانه ای آرام وزید. ترانه ای ساده و ملکوتی و مجبور کرد اجبار را

و من سبک شدم و بالا رفت . . .

وخلوت کردم و بالا رفتم . . .

خالی شدم و بالا رفتم . . . و شنیدم نوا را و شنیدم نغمه را و شنیدم سرود را . . . و بالا رفتم . . .

*****

و من فراموش کرده بودم و یادم رفته بود که نی اگر خالی نباشد نوایی ندارد.در خالی نی هزار ترانه است. هزار نغمه و سرود . . .

ترانه رد شد و من ماندم و نوایی که سینه سرخ را عاشق کرد و نغمه ای که هنوز هم در بهشت می تپد . .

براي عشق تمنا كن ولي خار نشو. براي عشق قبول كن ولي غرورتت را از دست نده . براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو. براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه. براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن . براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير . براي عشق وصال كن ولي فرار نكن . براي عشق زندگي كن

با سپاس فراوان از دوست عزیز و مهربانم یاس .که همیشه حامی و سنگ صبورم بوده و هست.

مي روم خسته و افسرده و زار

سوي منزلگه ويرانه خويش

بخدا مي برم از شهر شما

دل شوريده و ديوانه خويش

 

مي برم, تا كه در آن نقطه دور

شستشويش دهم از رنگ گناه

شستشويش دهم از لكه عشق

زينهمه خواهش بيجا و تباه

 

مي برم تا ز تو دورش سازم

ز تو, اي جلوه اميد محال

مي برم زنده بگورش سازم

تا از اين پس نكند ياد وصال

 

ناله مي لرزد, مي رقصد اشك

آه, بگذار كه بگريزم من

از تو, اي چشمه جوشان گناه

شايد آن به كه بپرهيزم من

 

بخدا غنچه شادي بودم

دست عشق آمد و از شاخم چيد

شعله آه شدم, صد افسوس

كه لبم باز بر آن لب نرسيد

 

عاقبت بند سفر پايم بست

مي روم, خنده بلب, خونين دل

مي روم, از دل من دست بدار

اي اميد عبث بي حاصل

برای تو که برايم مينويسی...

من آنقدر واژه فرسوده ام، آنقدر کلمه هدر داده ام، آنقدر نقطه گذاشته ام تا تو را به تصوير بکشم،
من آنقدر بي آرزو ماندم، بي رويا، بي خيال تا تو شوي آرزويم، رويايم و خيالم،
من آنقدر بي بهانه نوشته ام، بي بهانه خوانده ام، بي بهانه زندگي کرده ام،
من آنقدر فرياد زدم براي آمدنت، که ديگر هيچوقت نخواهي آمد،
حتي در خوابهايم...!

دلا بسوز كه سوزت حكايت درد است
روايتي كه بيانش، صداقت مرگ است

... باز همان سردي لحظه ها، تشنگي واژه ها، خرابي انديشه و در به دري جسم از پي بي ميلي روح. موسيقي تكراري باد در غرش زمان، فرياد بي رمق خواهش مرگ در پوچي زندگي، همت بي فايده جسم در غرقاب هرزگي بودن، خنده هاي بي دليل چشمها در جاري كردن خون. آغاز بي پايان قدمها در تاريكي جاده، كرختي تن در سرماي استخوان سوز ترديد، بي حوصلگي دل در تپيدن هاي خاموش رگها، ويرانگي اين من در حيراني اعدام خويشتن و آشفتگي اين تن در سوسوي فانوس شب.
باد مي وزد بي رحمانه بر جسمي افتاده بر شنهاي داغ كوير بي خيالي. نوازش سيلي زمان بر اين جسم، حكايتي خواندني است. اين جسم باز ميهمان خواهش مرگ است.
...و اي كاش آن هنگام كه بميرم، كفنم از جنس شب باشد و تابوتم از جنس چوبهاي ترك خورده از بي آبي و تشنگي. آنقدر تشنه كه تشنگي مرده خود را خوب براي نعش كشها، فرياد كند.

عزيزم خداحافطي گفتن برام خيلي سخته

ولي حالا كه مجبورم

بزار از تهه دل بگم 

رفتي , به درك  .

.